Ο π. Γεώργιος Κάλτσιου- Το αγλάϊσμα της Ρουμανικής εκκλησίας

Τον Μάρτιο μεσα από τον Πρόμαχο Ορθοδοξίας κάναμε αφιέρωμα σε μια πολύ μεγάλη μορφή που πραγματικά αποτελεί παράδειγμα πνευματικότητας και υψηλού αναστήματος για την σημερινή εποχή. Δυστυχώς η παράκληση του Αγίου δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικα αλλά για όσους γνωρίζουν αγγλικά θα σας παραθέσω τον σύνδεσμο από προηγούμενο μου άρθρο.

Father George Calciu- Part of the series of articles entitled ” The Saints you don’t know” by Sofia Kioroglou

Στην Μονή Πέτρου Βόντα της Ρουμανίας, κατά το ειδικό τυπικό που τηρεί η Εκκλησία μας έγινε η ακολουθία για την εκταφή του π. Γεωργίου Κάλτσιου Ντουμιτρεάσα, με την συμπλήρωση επτά ετών από την κοίμηση του (+21 Νοεμβρίου 2006). Το λείψανό του βρέθηκε άφθαρτο επιβεβαιώνοντας έτσι την αγιότητα του βίου του.
Έζησε τον κομμουνισμό στο απόγειο της κτηνωδίας του, όταν φυλάκιζε και βασάνιζε με τον πιο απάνθρωπο τρόπο τους χριστιανούς.Πέρασε βασανιστήρια που δεν μπορεί να τα συλλάβει ο κοινός ανθρώπινος νους. Τον βασάνισαν φριχτά, τον κράτησαν στο κρύο και στο σκοτάδι, τον χλεύασαν, τον τρομοκράτησαν, είδε τους συντρόφους του να πεθαίνουν ένας-ένας.Έδειξε όμως ένα απιστευτο θάρρος, θάρρος που συνορεύει με την σαλότητα, την δια Χριστόν σαλότητα. Είχε καταλάβει πως πρόκειται για μια μάχη του Θεού με τον σατανά και αυτός πάλευε για αυτά που θεωρούσε ουσιώδη:Την Εκκλησία, την πίστη, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ελευθερία.

 

Λόγοι περί Δαιμόνων και προσευχής.

Απόσπασμα ομιλίας του Αγιου Γεωργίου Κάλτσιου με θέμα την προσευχή.

Θα ήθελα σήμερα να σας πω λίγα λόγια για την ευσεβή προσευχή. Δεν μου αρέσουν οι ορισμοί διότι αναμφισβήτητα η προσευχή είναι έργο του Θεού που επιστρέφει στον Θεό.
Η ενέργεια της προσευχής είναι ένα δώρο που τοποθετεί το Άγιο Πνεύμα στον καθένα από εμάς ανάλογα με την περισσότερη ή λιγότερη επίπονη εργασία μας, απομακρύνοντας το φράγμα που δημιουργήθηκε ανάμεσα στον Θεό και εμάς.
Στην προσπάθειά μας να προσευχηθούμε η Θεία θέληση και η ανθρώπινη θέληση έρχονται πάντα σε κοινωνία. Να γνωρίζετε ότι χωρίς επιμονή και ευσέβεια δεν υπάρχει καμμία προσευχή. Δεν είμαι ευσεβοφανής αλλά θα ήθελα να πω ότι χωρίς το θέλημα του Θεού δεν θα μπορούσαμε ούτε το Πάτερ Ημών να πούμε. Αυτό συμβαίνει επειδή όταν αρχίζουμε να προσευχόμαστε μας επιτίθενται χιλιάδες δαίμονες.

Όταν ήμουν παιδί η μητέρα μου με πήγαινε στην Εκκλησία. Ήμασταν 11 παιδιά στην οικογένειά μας και όταν μας πήγαινε στην Εκκλησία εμείς παραπονιόμασταν ότι τα πόδια μας πονούσαν από την ορθοστασία και θέλαμε να βγούμε έξω. Και η μητέρα μου μας έλεγε:
«Εσείς παιδιά μπορεί να μην καταλαβαίνετε τι είναι η προσευχή, αλλά να γνωρίζετε ότι αυτός ο πόνος στα πόδια σας είναι η προσευχή σας ενώπιον του Θεού».
Μας έλεγε επίσης και μία ιστορία:
«Σε ένα χωριό υπήρχε ένα μπαρ όπου πήγαιναν άντρες και έπιναν. Οι άνθρωποι εκεί μεθούσαν, βρίζονταν και τσακώνονταν, αλλά σε όλο εκείνο το μέρος υπήρχε μόνο ένας δαίμονας, ίσως και ο ασθενέστερος, ο οποίος κοιμόταν στον πάγκο επειδή δεν είχε δουλειά να κάνει.
Στο ίδιο χωριό υπήρχε και το σπίτι μιας χήρας που είχε 7 παιδιά και όλοι προσεύχονταν τη νύχτα. Το δικό της το σπίτι ήταν περικυκλωμένο από μια λεγεώνα δαιμόνων που εργάζονταν πολύ».
Να γνωρίζετε λοιπόν αδελφοί ότι οι Εκκλησίες μας περιτριγυρίζονται από λεγεώνες δαιμόνων, οι οποίοι προσπαθούν σκληρά να μας υποτάξουν. Που άλλωστε πρέπει ο δαίμονας να ολοκληρώσει το κακόβουλο έργο του; Στην ντίσκο και στην παραλία; Δεν έχει δουλειά εκεί .. Φυσικά και σε αυτά τα μέρη υπάρχουν κακά πνεύματα αλλά δίχως πολλή εργασία. Στην Εκκλησία όμως που κηρύσσεται η αληθινή πίστη και προσπαθούμε να ασκηθούμε στην αληθινή προσευχή, οι δαίμονες μας περικυκλώνουν απ’ όλες τις πλευρές χτυπώντας εκεί που είμαστε πιο ευάλωτοι. Σας δελεάζουν με την αμφιβολία ότι η προσευχή σας είναι μάταιη, ότι έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε, ότι ο Θεός δεν θα ακούσει την προσευχή σας. Αν επιμείνετε όμως αυτή η κατάσταση αμφιβολίας θα εξαφανιστεί.

Οικουμενισμός 

Ερώτηση: Πάτερ, κατά τη γνώμη σας, μπορεί ένας Χριστιανός, ένας Μουσουλμάνος και ένας Εβραίος να ζήσουν μαζί ειρηνικά και αρμονικά, και αν ναι, τότε ποιο θα είναι το μυστικό;

π. Γεώργιος Κάλτσιου: Ο αμοιβαίος σεβασμός. Είναι η μόνη ένδειξη καλής αρμονίας. Σε καμμία περίπτωση δεν είναι η συμμετοχή στην κοινή προσευχή ή σε κοινές λειτουργίες. Αυτό θα έρθει σε αντίφαση με τα διαφορετικά δόγματα ή θρησκείες.

Ερ.: Λατρεύουν όλοι τον ίδιο Θεό;

π. Κάλτσιου: Όχι πάντα (γελάει).. Εμείς γνωρίζουμε μόνο τον Ένα (Τριαδικό) Θεό που μας αποκαλύφθηκε και λατρεύουμε μόνο Αυτόν. Άλλες μορφές (θεών) είναι στρεβλωμένες ή ψεύτικες.

Ερ.: Βοηθήστε μας παρακαλώ να καταλάβουμε σωστά τον ακόλουθο στίχο: «ότι πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5).

π. Κάλτσιου: Ναι. Διότι όλοι εκείνοι που λατρεύονταν ήτανε είδωλα… Είχαν οφθαλμούς αλλά δεν είδαν, είχαν στόμα αλλά δεν μίλησαν και αυτιά αλλά δεν άκουσαν, όπως είπε ο ψαλμωδός. Ήταν λοιπόν όλα είδωλα, και είδωλα είναι αυτά που είναι κατ’ εικόνα του διαβόλου. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς αυτό.

Ερ.: Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο μεγαλύτερος πειρασμός που αντιμετωπίζει σήμερα ένας πιστός Ορθόδοξος;

π. Κάλτσιου: Ο οικουμενισμός.

Ερ.: Η επόμενη ερώτησή μου ήταν αν συμφωνείτε με τον οικουμενικό διάλογο αλλά…

π. Κάλτσιου: Όχι. Απολύτως όχι. Διότι ο οικουμενισμός είναι μία πιο απαλή μορφή της μασωνίας. Η μασωνία προσπαθεί να καταργήσει την Ορθόδοξη πίστη και τον Χριστιανισμό γενικά. Ο οικουμενισμός προσπαθεί να κυριαρχήσει μέσα από κάποια ιδανικά τα οποία μπορεί να φαίνονται πολύ γενναιόδωρα: ‘Γιατί να έχουμε διαφωνίες αναμεταξύ μας;’ ‘Ας ζήσουμε σαν αδέλφια’, ‘Ας αγαπάμε ο ένας τον άλλον’, ‘Μπορούμε να λατρεύουμε μαζί και να προσευχόμαστε μαζί’. Πράγματα τα οποία δεν επιτρέπονται στην Ορθοδοξία. Όλες οι 7 Οικουμενικές Σύνοδοι απαγορεύουν την συμπροσευχή με εκείνους που βρίσκονται έξω από την Ορθόδοξη πίστη. Εάν δεν υπακούσουμε σε αυτούς τους Κανόνες, εάν υποταχθούμε στον οικουμενισμό, στις πιέσεις και στις υποσχέσεις της Δύσης -που είναι όλα μάταια ψέματα- σημαίνει ότι παραβαίνουμε όλους τους Κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της πραγματικής Οικουμενικής Εκκλησίας.

Ερ.: Πάτερ, είπατε ότι η μασωνία δεν έπαιξε ρόλο. Σημαντικό να πω;

π. Κάλτσιου: Όχι. Διότι πάντοτε διαστρέβλωνε την αλήθεια…

Ερ.: …έπαιξε όμως κάποιο ρόλο στην ιστορία…

π. Κάλτσιου: Δηλαδή;

Ερ.: Στην ανεξαρτησία των εθνών!

π. Κάλτσιου: Τα κράτη δημιουργήθηκαν, καθορίστηκαν, βάσει των δικών τους αρχών / αξιών. Η μασωνία δημιούργησε την Γαλλική επανάσταση όπως και την Ρωσσική επανάσταση αλλά κατά τη διάρκεια όλης αυτής της ιστορικής περιόδου όταν η μασωνία χρειαζόταν να εκλέξει κάποιον στην εξουσία. Στην αρχή υποστήριζε τους βασιλιάδες αλλά αργότερα τους εκθρόνισε με σκοπό να δημιουργήσει τα κράτη για να συντελέσει αργότερα στην πτώση τους. Και τώρα προσπαθεί να δημιουργήσει μία ενιαία Αυτοκρατορία όπου λίγοι ‘χρισμένοι’, από ποιόν δεν ξέρω, θα πρέπει να είναι οι ηγέτες του κόσμου.

Ερ.: Και αναφέρατε ότι η μασωνία έχει σχέδιο.

π. Κάλτσιου: Οπωσδήποτε έχει, και το σχέδιό τους είναι να υποδουλώσουνε όλον τον κόσμο.

Ερ.: Λέγεται ότι οι ΗΠΑ είναι δημιουργία της μασωνίας.

π. Κάλτσιου: Πολύ πιθανό να είναι αλήθεια.

Ερ.: Πως νοιώθετε για την ανάμειξη των ΗΠΑ σε αυτό;

π. Κάλτσιου: Η Αμερική είναι πολύ αναμεμειγμένη διότι οι περισσότεροι πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν μασώνοι. Ο Μπους ανήκει στο αποακαλούμενο ‘Κρανίο και Οστά’ και μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό.

Ερ.: Αλλά και ο πατέρας του ήταν αναμεμειγμένος…

π. Κάλτσιου: Ναι ήταν.

Ερ.: Και ποια ήταν η εμπειρία σας όταν τον συναντήσατε; [τον Μπους τον πρεσβύτερο]

π. Κάλτσιου: Ήταν στην πτώση του κομμουνισμού, στην ‘επανάσταση’ (απ’ τον Δεκ. του ’89) όταν με κάλεσαν στον Λευκό Οίκο. Με είχε καλέσει και ο Ρέιγκαν παρεμπιπτόντως. Ο Μπους δεν είχε τίποτε το ιδιαίτερο. Για τον Ρέιγκαν ένοιωσα ότι δεν ήταν μασώνος. Είχε ένα χάρισμα το οποίο μπορεί να ήταν αποτέλεσμα των ρόλων που έπαιζε (ηθοποιός) αλλά αναλύοντας τα πράγματα εκ των υστέρων πιστεύω ότι ο Θεός είχε επενδύσει κάτι στον Ρέιγκαν. Ο Μπους (ο πρεσβύτερος) δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο. Ο γιός του όμως έχει αλλά από την κακή πλευρά. Οι Αμερικανοί έχουν μεγάλο ζήλο για την χώρα τους, υπερβολικό ορισμένες φορές.

Ερ.: Έχει γίνει δηλαδή αντικείμενο εκμετάλλευσης;

π. Κάλτσιου: Σίγουρα, αυτή η αρετή έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης. Ο Μπους ταΐζει την Αμερική με το γνωστό σλόγκαν ότι η Αμερική είναι η καλύτερη χώρα, η πιο δυνατή, η πιο σωστή, η πιο δημοκρατική και ότι η αποστολή είναι να διαδώσει την δημοκρατία σε όλον τον κόσμο. Η ψυχή έχει σημασία, όχι η δημοκρατία.

***

ομιλεί ο π. Γεώργιος Κάλτσιου

Ένα πνεύμα προβάλλει στην Ευρώπη και γενικά στον κόσμο. Ένα νεοεποχίτικο πνεύμα το οποίο αλλάζει συχνά την μορφή του και την ρητορεία του, χτυπώντας τον Χριστιανικό κόσμο απ’ όλες τις πλευρές. Έχει ευγενή εικόνα και λόγο ελκυστικό αλλά ύπουλο σκοπό.

Αυτό το πνεύμα μπορεί να μιλήσει με όμορφα λόγια για την οικογένεια αλλά ο σκοπός του είναι να την εξοντώσει. Μπορεί επίσης να μιλήσει για την Εκκλησία με ‘αγάπη’ για όλους, ένα είδος θρησκευτικού συγκρητισμού, αλλά το βασικό κίνητρο είναι να διασπάσει την Ορθοδοξία. Μπορεί να μιλήσει για τα έθνη και τις πατρίδες τους, σα να είναι κάτι που θέλει να στηρίξει, αλλά σκοπός του είναι να καταστρέψει και την Εκκλησία και τα έθνη.

Αυτό το πνεύμα ονομάζεται οικουμενισμός.

Και όλο αυτό το ‘όμορφο’ κήρυγμα, το οποίο παίρνει πολλές μορφές, έχει έναν μοναδικό σκοπό: την καταστροφή όλων των εθνών, την διάλυση κυρίως της Ορθόδοξης Εκκλησίας και την εγκαθίδρυση μίας ομάδας ηγετών, χρισμένοι από δεν ξέρω ποιον, για να υποτάξουν όλα τα έθνη στο πνεύμα τους, να τα μυήσουν σε καθορισμένα κοινωνικά, πολιτικά και θρησκευτικά συστήματα έτσι ώστε να μπορούν να κατευθύνουν τις παγκόσμιες εξελίξεις.

Αδελφοί. Ας μην απατώμεθα. Ζω ανάμεσα σε αυτούς που διαδίδουν αυτές τις νεοεποχίτικες ιδέες που έχουν σκεπάσει τον κόσμο και αισθάνομαι την καρδιά τους. Δεν έχουν καλό σκοπό για την Εκκλησία μας. Κάτω από το πρόσχημα της Χριστιανικής αγάπης, της Χριστιανικής ειρήνης, κρύβουν τις ύπουλες προθέσεις τους.

Ήρθα εδώ να σας πω να μην παρασυρθείτε. Παρατηρώ μία έντονη οικουμενική τάση εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τόσο δυνατή που επηρεάζει κληρικούς και πιστούς.

Έχετε ακούσει για το Ταϊζέ; Το Ταϊζέ ήταν το κέντρο αυτής της καταστροφικής οικουμενικής κίνησης. Ήταν το κέντρο της νέας εποχής όπου σε ένα μυστικιστικό περιβάλλον ο αδελφός Roger εμφανίστηκε ντυμένος στα λευκά όπως ο πάπας ή ο Χριστός και παιδιά έκατσαν κάτω με σταυρωμένα πόδια ενώ λικνίζονταν στον ρυθμό μιας απόκρυφης τελετουργίας. Δεν υπήρχε καμμία ιερότητα σ’ εκείνο το μέρος. Ήταν μία ιεροσυλία.

Σε αυτό το νεοεποχίτικο πνεύμα που αναφέρομαι δεν υπάρχει τίποτα ως απόλυτη αξία. Διότι σκοπός τους είναι να καταστρέψουν όλα τα στοιχεία της Πίστεως, τα ευγενή κοινά στοιχεία πάνω στα οποία βασιζόμαστε. [Αυτό γίνεται] από τη στιγμή που δεν υπάρχει απόλυτη αξία. Η αλήθεια κατά την άποψή τους είναι αυτό που εγώ κατέχω [υποκειμενική αλήθεια]. Συνεπώς, όταν ο γείτονάς μου είναι λάθος εγώ δεν μπορώ να του πω ότι πλανάται ούτε κι εκείνος μπορεί να μου πει ότι λανθάνω, διότι είμαστε αυθύπαρκτες οντότητες. Έχουμε τις απόψεις μας οι οποίες είναι μεν [για εμάς] αδιαμφισβήτητες αλλά μπροστά στους άλλους δεν έχουν καμμία αξία.

Αυτό το παιχνίδι με το κρυφτούλι της αλήθειας είναι πονηρή επινόηση του Σατανά. Στους καιρούς μας οι δόλιες σκοπιμότητες αποκρύπτονται.

Τονίζουν την ιδέα της ‘παγκόσμιας αγάπης’.
Προσφέρουν υποτροφίες στη θεολογία. Σπουδάζεις στη Δύση και επιστρέφεις με οικουμενι(στι)κές αρχές.
Χρηματοδοτούν Εκκλησίες.
Και είσαι έτοιμος για οποιονδήποτε συμβιβασμό διότι σε εκπαιδεύουν σε αυτό το πνεύμα του συμβιβασμού που έχει πολλά πρόσωπα, σαν έναν δράκο που αλλάζει συνέχεια μορφές για να αποπλανήσει.

Γι’ αυτό λέω, να λυπάστε εκείνους που θα παρασυρθούν από τον οικουμενισμό και να τιμάτε εκείνους που θα κρατηθούν (στην ορθή πίστη) ως το τέλος. Ο π. Γεώργιος Κάλτσιου αφηγείται μία θαυμαστή εμπειρία που είχε ανήμερα του Πάσχα, όταν ήταν κρατούμενος στις κομμουνιστικές φυλακές

Εκείνο το πασχαλιάτικο πρωινό δεν γύρισα το πρόσωπό μου στον τοίχο.

Ήταν ένας φύλακας ..

Αν έχετε δει ποτέ όμορφο διάβολο, αυτός ο άνθρωπος ήταν πράγματι ένας όμορφος διάβολος. Σίγουρα ήταν επαρχιώτης. Νεαρός άνδρας. Λεπτός, ψηλός με μπλε μάτια. Πολύ αγγελικός, με πολύ ωραίο πρόσωπο. Πάντα ντυμένος κομψά με τη στολή του. Οι άλλοι ερχόντουσαν λιγότερο καθαροί, αυτός ήταν πάντα πολύ καθαρός και κομψός.

Ωστόσο είχε μια ανεξήγητη σκληρότητα. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς κάποιος με τόσο αρρενωπή και αγγελική ομορφιά θα μπορούσε να είναι τόσο βάναυσος. Αν αυτός ο άνθρωπος δεν ξυλοκοπούσε 5 – 6 κρατούμενους στην βάρδια του, μάλλον δεν πρέπει να ένοιωθε καλά.

Γενικά στην φυλακή, σε συνθήκες φόβου και τρόμου, είναι πιο εύκολο ν’ αντέξεις το δικό σου το βασανιστήριο παρά να ακούς έναν άλλον την ώρα που τον βασανίζουν. Όταν ακούς τις κραυγές… Οι περισσότεροι από αυτούς που ξυλοκοπούνταν ήταν φυλακισμένοι του κοινού δικαίου επειδή εμείς οι πολιτικοί κρατούμενοι ήμασταν λίγοι. Αυτοί οι άνδρες ούρλιαζαν όταν τους χτυπούσαν. Εμείς δεν λέγαμε τίποτα, ποτέ δεν ουρλιάζαμε. Εκείνοι φώναζαν και η φαντασία μας άρχιζε να οργιάζει. Φανταζόμασταν φρικτά πράγματα. Ήταν τόσο έντονη η ψυχική αγωνία που προτιμούσες να έρθουν να χτυπήσουν εσένα μόνο και μόνο για να μην ακούς τις κραυγές των άλλων.

Και αυτός ο φύλακας ήταν από εκείνους που ένοιωθαν ευχαρίστηση όταν βασάνιζαν τους άλλους.

Εκείνο το πρωί όταν άνοιξε την πόρτα … εγώ όλη νύχτα προσευχόμουν στον Θεό. Πρέπει να είχα πει εκατοντάδες, χιλιάδες φορές: Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.

Χιλιάδες φορές ίσως. Για να μπει βαθιά μέσα στο μυαλό μου και στην καρδιά μου η αλήθεια της Αναστάσεως.

Στάθηκα αντικρίζοντας την πόρτα όταν μπήκε μέσα και είπα: «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.»

Ο φύλακας με κοίταξε. Γύρισε το κεφάλι και κοίταξε εκείνους που βρίσκονταν πίσω του, γύρισε πάλι σ’ εμένα και είπε: «ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ.»

Αυτό για μένα ήταν σαν χτύπημα στο κεφάλι. Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι δεν ήταν αυτός που μου είπε «Αληθώς ο Κύριος», ήταν ο Άγγελος του Κυρίου.

Εκείνος που καθότανε στον τάφο και είπε στις Μυροφόρες: Τί ζητείτε τόν ζώντα μετά τών νεκρών; ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· … ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν.

Δια του στόματός του ο Άγγελος μου επιβεβαίωσε την Ανάσταση επειδή την χρειαζόμουν αυτήν την επιβεβαίωση και επειδή ο Θεός ήθελε να μου επιβεβαιώσει την αλήθεια της Αναστάσεώς Του μέσα από το στόμα του εχθρού μου.

Το κελλί μου πλημμύρισε από φως. Η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη. Για 5 με 6 ώρες, μέχρι το μεσημέρι που ερχόταν το φαγητό, ήμουν μέσα στο φως, ένοιωθα πνευματική αγαλλίαση.

Εμένα με είχε αναλάβει ένας συνταγματάρχης της φυλακής ο οποίος μου έκανε ειδική μεταχείριση. Με την κακή έννοια της λέξεως, όχι την καλή.

Ο συνταγματάρχης δεν ήταν κακός όταν ήταν μεθυσμένος. Όταν όμως ήταν νηφάλιος ήταν πολύ κακός. Ευτυχώς τις περισσότερες φορές ήταν μεθυσμένος. Τον άκουσα λοιπόν να κατεβαίνει στον διάδρομο στις 12 π.μ.. Οι διάδρομοι είχαν τρομακτικό αντίλαλο. Ακούσαμε τα βήματα στον διάδρομο και ξέραμε, αναγνωρίσαμε τα βήματά του επειδή η ακοή οξύνεται και το μυαλό ακολουθεί την κάθε κίνηση. Γνωρίζαμε λοιπόν ότι ερχόταν και γνωρίζαμε τον σκοπό του ερχομού του.

Και σκέφτηκα κάτι σαν σε ένα παιχνίδι. Είπα μέσα μου: θα σταθώ με την πλάτη στον τοίχο, θα στρέψω το πρόσωπό μου προς αυτόν, θα τον κοιτάξω μέσα στα μάτια και θα του πω, ‘Χριστός Ανέστη’.

Δεν ήταν όπως την πρώτη φορά. Δεν υπήρχε πλέον αυτή η εσωτερική ώθηση. Ήταν σαν ένα παιχνίδι. Κάτι σαν ότι εγώ ήξερα τι θα μου απαντούσε και ότι εκείνος ήξερε τι θα του έλεγα, ότι γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον. Γνώριζε το πείσμα μου, γνώριζα τις δυνατότητές του, την έλλειψη φαντασίας του και ότι θα αντιδρούσε όπως ακριβώς περίμενα.

Άνοιξε την πόρτα και του είπα: «Χριστός Ανέστη.»

Με κοίταξε και είπε: «Τον είδες;»

Είπα: Συνταγματάρχα μου δεν Τον είδα όταν ανεστήθη, αλλά πιστεύω στην αλήθεια της Αναστάσεως μέσα από την αυθεντία εκείνων που Τον είδαν. Τους Αποστόλους, τους μαθητές, τους Μάρτυρες, τα εκατομμύρια των Χριστιανών που πέθαναν, είτε από μαρτύρια είτε από φυσικό θάνατο, δοξολογώντας τον Χριστό. Όλοι αυτοί συνιστούν εγγύηση ότι ο Χριστός ανεστήθη. Έχεις δει ποτέ τον Βόρειο Πόλο; Πιστεύεις όμως στο κύρος των επιστημόνων. Ούτε έχεις δει ποτέ τον Στάλιν ή τον Μαρξ παρά μόνο σε φωτογραφίες, αλλά πιστεύεις σε αυτούς μέσα από την αυθεντία των κομμουνιστών που μιλούν γι’ αυτούς.

Όσο περισσότερο μιλούσα, όσο περισσότερο επιχειρηματολογούσα με την λογική, άλλο τόσο λυπόταν η καρδιά μου, άλλο τόσο χανόταν το φως μέσα στο κελλί.

Επειδή προσπάθησα να εξηγήσω με την λογική, με την ανθρώπινη λογική, μια Αλήθεια η οποία δεν χωράει αμφισβήτηση. Η απλή δήλωση «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» αρκούσε να τον πείσει ή να μην τον πείσει.

Και κατάλαβα ότι είχα αμαρτήσει και ότι ο Θεός με είχε εγκαταλείψει.

Ο Άγγελος που μου είπε «Αληθώς Ανέστη» είχε φύγει.

Δεν υπήρχε πια φως στο κελλί…

 

Σχόλιαστε

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *